Leon & the lonely web

อากาศดี ๆ ที่มีในเวลาเช้า
ไม่ว่าจาร้อนหรือหนาวเหน็บสักแค่ไหน
ถึงฝนจะตก ไม่สดใสแต่ก็สวยงาม
ไม่ต่างอะไร เวลาที่เจอเธอนั้น
มันคือความฝันของฉันทุกโมงยาม
ที่จะได้พบเธอพูดคุย
และสอบถามถึงความรัก.....ของหัวใจ

อยากจะขอ   อยากจะขอ...
อยากจะขอให้เธอเข้ามาใกล้ ๆ
จะบอกว่ารักเธอ รักเธอ
รักเธอแค่ไหน หมดหัวใจ ที่ฉันมี

อยากจะขอ อยากจะขอ...
อยากจะขอให้เวลาเช้าอย่างนี้
ยาวนานนับปี
และฉันจะคอยบอกกับเธอ
ด้วยคำ.....นี้ว่ารักเธอคนดี
จะอีกกี่ปีถ้อยคำคำนี้...ไม่มีเปลี่ยน...

 
อยากจะขอ
เพลงนี้เริ่มต้นขึ้นมาด้วยคำว่าอากาศดีๆ
 
สภาพอากาศ ผมว่ามันมีผลต่อจิตใจ
มีผลต่อความรู้สึกของคนเรา
ถ้าวันใดอากาศดีๆ แดดอ่อนๆ คนที่กำลังเศร้าก็อาจจะทุเลาลงได้บ้าง
แต่ถ้าวันไหนฟ้าครึ้ม ฝนตกลงมาปรอยๆ จากจิตใจที่แจ่มใสก็อาจจะกลายเป็นหม่นหมองได้
 
แต่ว่านอกเหนือจากสภาพอากาศแล้ว
สิ่งที่มีอิทธิพลต่อจิตใจของคนมากกว่าดินฟ้าอากาศ
ก็คือความรู้สึกของคนเราเองนั้นแหละ
หากเรารู้สึกอุ่นใจ ต่อให้ฝนตก ฟ้าร้องลมพายุพัดแรง
ไม่ว่าจะเวลาไหน สภาพอากาศยังไง
มันก็เป็นเวลาที่แจ่มใสอยู่ดี
อาจจะหัวเราะคิกคักออกมาด้วยซ้ำ
เหมือนที่พี่นภเค้าร้องบอกเอาไว้
“ไม่ว่าจาร้อนหรือหนาวเหน็บสักแค่ไหน
ถึงฝนจะตก ไม่สดใสแต่ก็สวยงาม ”
 
ตรงกันข้ามหากเรารู้อยู่ในความรู้สึกที่ไม่มั่นคง สับสน ปนหวาดหวั่นละก็
ต่อให้อยู่ริมหาดทรายสวยๆ อากาศแจ่มใส
ยังไง มันก็คงเป็นช่วงเวลาที่รู้สึกแย่วันยังค่ำ
 
 
 
พระอาทิตย์ส่องแสงให้ความอบอุ่น
ลมพัดเมฆปลิวเข้ามาบดบังแสงอาทิตย์
เมฆสีขาว ลอยต่ำ ครึ้มดำ กลายเป็นเมฆฝน
ฝนหล่นเทลงมา ความอบอุ่นหายไป
อากาศเย็นลง ความอบอุ่นโดนอากาศหนาวเข้ามาแทนที่
เพราะฝนได้ตกลงมา เมฆฝนก็เริ่มละลายหายไป
แสงแดดเริ่มแยงลอดช่องว่างระหว่างปุยเมฆลงมา
เมื่อแสงแดดส่องลงมา จึงมีความอบอุ่น
แต่ก็เพียงไม่นาน ลมก็พัดเมฆเข้ามาบังแสงอาทิตย์อีกครั้ง
เมฆสีขาวก็ครึ้มดำกลายเป็นเมฆฝนอีกครั้ง
ฝนตกลงมาอีกครั้ง
และความอบอุ่นหายก็ไปอีกครั้ง...

เหมือนละครที่มีฉากอยู่ 3 ฉาก
ฤดูร้อน ฤดูฝน ฤดูหนาว วนเวียนกันไป
ฤดูกาลหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปเสมอ
ความสุขของคนเราก็เช่นกัน...
 
ช่วงเวลาที่เดินกลางฝนแล้วมีความสุข มันจะอยู่กับเราไปอีกนานเท่าไหร่กันนะ ?
 
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
หากชีวิตคือทำนอง เธอก็เป็นดังคำร้อง
มะเดี่ยว ผู้กำกับรักแห่งสยามเค้าบอกไว้ในเพลง กันและกัน เอาไว้อย่างนั้น
เพลงปกติ ถ้ามีแค่ทำนอง มันก็ยังไม่ใช่เพลงที่สมบูรณ์
แต่เพลงที่มีแต่ทำนองมันก็ใช่ว่าจะแย่
ดูอย่างเพลงบรรเลง เพลงคลาสสิคต่างๆ
ฟังได้เรื่อยๆ เปิดคลอไว้ ก็ไม่ทำให้หนวกหู
แต่ถ้าหากว่าเราทำได้เพียงแค่ฮัมเพลง
ชีวิตเราคงจะขาดความรื่นรมณ์ไปโข
บางทีเราก็อยากจะแหกปากแหกคอร้องเพลงให้สะใจบ้าง
เพราะชีวิตคือทำนอง
แต่เธอนั้นคือคำร้อง
ความรักน่าจะทำให้เราร้องเพลงออกมาทั้งๆที่อาจจะไม่เคยร้องเพลงมาก่อนก็ได้
 
ผมไม่รู้ว่าความรักหน้าตาเป็นยังไง
และผมก็ไม่เคยเห็นว่าแรงบันดาลใจหน้าตาเป็นยังไงเช่นกัน
แต่ที่ผ่านมาผมว่ามันมาจากความรู้สึกที่คล้ายๆกัน
ว่าก็ว่า ว่ามันคล้ายกันจนแทบจะแยกไม่ออก ว่างั้นแหละ
 
แต่จริงๆแล้ว แรงบันดาลใจน่าจะเกิดจากความรัก
ความรักมีวันหมด
เพราะงั้นไม่ต้องถามถึงว่าแรงบันดาลใจมีวันห่อเหี่ยวไหม...
 
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
blog ผมอร่อยขึ้น ( เพราะดองไว้นานมาก อาจะถึงขั้นบูดเน่าไปแล้วก็ได้ )
ช่วงเวลาที่หายไป ไม่ได้มีเหตุผลว่าเรียนหนัก งานยุ่ง หรือไปฮันนีมูนที่สวิสต์ เช่นชาวบ้านเค้าหรอกครับ
งานก็มีหนักบ้างนิดหน่อย
ป่วยเสียสามวัน ( เพราะอาหารเป็นพิษเลยต้องนอนแห้งอยู่กะเตียง )
ความรู้สึกและสมองถูกคลื่นรบกวนซะส่วนมาก
ก็เลยไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรดีเหมือนกัน
ได้แต่เข้าไปอ่าน blog ของชาวบ้านเผื่อว่าจะมีแรงฮึดอยากเขียนขึ้นมามั่ง
แต่ก็ไม่เป็นผล ก็เลยดองไว้ๆ
นี่ก็ยังอาการไม่ดีขึ้นหรอกครับ
สมองมีคลื่นแทรกคลื่นแซ่บเข้ารบกวนอยู่
แต่ก็อารมณ์อยากอัพอ่ะนะ
เห็นบ้านตัวเองถูกทิ้งร้างไว้นานๆก็ชักไม่ชอบใจ
ก็เลยมาปัดกวาดเช็ดถูกันเสียหน่อย
ยังไงก็ไว้เจอกันเมื่อวันที่ใจแข็งแรงนะครับ
ขอตัวไปหาไม้ขีด ไม้เกี๊ยะมาจุดไฟให้ลุกท่วมตัวเองก่อน
เพราะตอนนี้เปียกจนหนาว
หนาวจนซี้ด จนเหี่ยวเลยครับ
 
แรงบันดาลใจมันห่อเหี่ยวลงได้จริงๆนะ...