Leon & the lonely web

     ช่วงนี้รู้สึกว่าชีวิตตัวเองนั้นวุ่นกับงาน และก็ถูกยุ่มย่ามกับเรื่องไม่เป็นเรื่องซะเหลือเกิน
หนังสือที่ไปหยิบซื้อมาก็ยังอ่านไม่จบสักที นิตยสารซื้อมาก็กองไว้รอวันที่จะนอนว่างอยู่กับห้อง
แต่ก็ไม่รู้ว่าวันหยุดที่ชีวิตจะสามารถ “ นิ่ง ” ได้จริงๆนั้นมันจะเป็นสุดสัปดาห์ไหน ?
 
เย็นวันอาทิตย์กลับจากสัมมนา ก็แวะเถลไถลซะหน่อยสองหน่อย จนเกือบจะนานสองนาน
ริมกว้านพะเยา ช่วงเวลาหกโมงกว่าๆ พระอาทิตย์กำลังตก
เห็นน้ำอยู่ลิบๆ สุดเส้นถนนฝั่งตรงข้าม แสงกำลังสวย
คิดไว้ในใจว่าถ้าได้ถ่ายรูปตอนนี้ภาพคงออกมาสวยแน่ๆ
แต่ทว่า พี่คนที่ผมติดรถร่วมทางไปด้วยนั้นดันขับรถเลยทาง กว่าจะหาที่ยูเทิร์นได้ก็ตั้งไกล
ทำให้เสียเวลาไปเล็กน้อย แต่ก็แน่นอนว่าพระอาทิตย์นั้นไม่ได้รอเราร้อก
พระอาทิตย์ตกของมันไปเรื่อยๆ
แสงที่ดูสดใส กลับกลายเป็นแสงที่ดูแล้วชวนให้หงอยเหงา
ภาพที่ผมตั้งใจว่าจะถ่าย ที่เดาว่าเมื่อถ่ายออกมาแล้วก็คงให้ความรู้สึกอบอุ่นแน่ๆ
แต่ว่าเรามาถึงช้าเกินไป
ความรู้สึกนั้นเลือนหายไปพร้อมกับแสงอาทิตย์ที่เจือจางลงด้วยเงาที่ถูกบดบังเพราะภูเขานิรนาม
( ที่จริงๆแล้วมันมีชื่อแต่ผมไม่รู้ว่ามันชื่ออะไร )
แสงจางลง อารมณ์ภาพก็เปลี่ยน
อารมณ์คนก็เปลี่ยนตาม
 
เหงา...
ผมนึกในใจหลังจากที่ก้าวลงมาจากรถ แล้วหันหน้าไปมองพระอาทิตย์
ที่กำลังลิบๆลับๆอยู่ตรงหลังภูเขาอีกสุดฝั่งของกว๊านน้ำ
แสงสีส้มจางๆจากพระอาทิตย์ที่กำลังจากลา ฟ้าสีทึมๆเทาๆ
ไฟถนนสีส้มที่กำลังจะทำหน้าที่แทนดวงอาทิตย์
หลายคนนั่งเหม่อมองไกลออกไปยังสายน้ำ
หรือไม่ก็อาจจะมองไปยังเรือลำเล็กที่ลอยไกลอยู่กลางน้ำ
ไม่รู้ว่าแต่ละใคร คนไหน คิดอะไรอยู่
แต่ให้เดาก็คงคิดว่าความรู้สึก ณ ช่วงเวลานั้นอาจจะไม่แตกต่างกันไปสักเท่าไหร่
อ้างว้าง โดดเดี่ยว นิ่งเรียบ เงียบสงบ ความรู้สึกไปในทางเดียวกัน

แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่สามารถจะอธิบายออกมาให้ชัดเจนได้
ภายใต้บรรยากาศยามพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า
แสงสีส้มจาง และ ท้องฟ้าสีเทา
อาจจะให้ความรู้สึกเงียบเหงา เรียบสงบ แต่ในขณะเดียวกันมันก็มาพร้อมความสับสนด้วยเช่นกัน
วูบหนึ่งผมรู้สึกสับสน
ทำไมกัน ทั้งที่ผู้คนมากมาย แต่ทำไมถึงได้รู้สึกสงบอย่างนี้
ไม่ต่างกับการนั่งปล่อยหัวใจไปตามสายลมที่ริมชายทะเลเลยแม้แต่น้อย

แม้จะรู้สึกสงบ แต่มันก็ซ่อนด้วยความสับสน
ผมสับสนว่า สิ่งนี้เราเรียกมันว่าความสุขได้หรือไม่
เหมือนจะมีความสุข
แต่ผมคิดว่ามันคงมีความสุขมากกว่าหากว่าเธอคนนั้นได้มานั่งอยู่ข้างๆกันในเวลาเช่นนี้...
 
 
 
ป.ล. ผมพยายามถ่ายรูปส่งให้เธอทาง MMS แต่เนื่องด้วยอะไรไม่ทราบทำให้ไม่สามารถส่งได้ เซงหัวใจเป็นบ้า

( แต่ไม่ใช่รูปนี้นะครับ )

ป.ล. 2   ผมนึกได้อีกว่า คนเราพักได้แต่อย่านาน เพราะฉะนั้นรีบกลับบ้านไปเคลียร์งานต่อดีกว่านะจ๊ะ